تهدید میکنند، مردم میآیند یادداشتی از دکتر علیرضا شهرستانی مدرس دانشگاه
یادداشتی از دکتر علیرضا شهرستانی مدرس دانشگاه در پایگاه تحلیلی- خبری درسانیوز؛ همزمان با تشدید تهدیدهای آمریکا، حضور ناوهای نظامی این کشور در خلیج فارس و حمایت آشکار رئیسجمهور آمریکا از اغتشاشگران، راهپیمایی ۲۲ بهمن در چهلوهفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، به صحنهای معنادار در برابر «جنگ شناختی» تبدیل شده است؛
حضوری که روایتهای تحمیلی را به چالش میکشد و محاسبات دشمن را برهم میزند.
نبرد روایتها؛ میدان اصلی جنگهای امروز
در سیاست امروز، آنچه بیش از هر چیز معادلات را تغییر میدهد، روایت است.
جنگهای جدید، پیش از آنکه در میدانهای سخت شکل بگیرند،
در ذهنها آغاز میشوند؛ جایی که ادراک، باور و محاسبه هدف قرار میگیرد.
این همان عرصهای است که از آن با عنوان «جنگ شناختی» یاد میشود.
در چنین میدانی، تحریف واقعیت و القای تردید، کارکردی همسنگ سلاح دارد.
اگر واقعیت روایت نشود، جای خود را به روایتهای تحمیلی خواهد داد.
از همینرو، حضور آگاهانه مردم و روایتگری مسئولانه،
دیگر یک کنش نمادین نیست؛ بخشی از دفاع ملی است.
۲۲ بهمن؛ فراتر از یک آیین سالانه
راهپیمایی ۲۲ بهمن را باید فراتر از یک مراسم تکرارشونده دید.
این حضور، حامل پیامی روشن است؛ پیامی که هم در داخل شنیده میشود و هم بیرون از مرزها:
جامعه ایران، با همه فشارها و اختلافنظرها، هنوز بر سرمایه انسجام خود ایستاده است.
در زمانی که پروژههای رسانهای بر القای شکاف و فرسودگی اجتماعی تمرکز دارند،
خیابانهای ۲۲ بهمن، تصویری متفاوت ارائه میکنند؛
تصویری که با بسیاری از تحلیلهای از پیشنوشتهشده همخوانی ندارد.
پاسخ عملی به فشارهای منطقهای و فرامنطقهای
در ماههای اخیر، همزمان با افزایش تهدیدهای آمریکا،
استقرار ناوهای نظامی در خلیج فارس و حمایت علنی از اغتشاشگران،
تلاش گستردهای برای القای بنبست و بیافقی دنبال شده است.
این همان الگوی شناختهشده جنگ شناختی است:
بزرگنمایی تهدید و نادیدهگرفتن ظرفیتهای درونی جامعه.
اما ۲۲ بهمن، پاسخی عملی به این سناریو است.
حضوری که نه از سر اجبار، بلکه برآمده از انتخاب است
و نشان میدهد محاسباتی که بر یأس بنا شده، با واقعیت جامعه ایران فاصله دارد.
این حضور، روایت «ایران منزوی» را به چالش میکشد
و تصویری پیچیدهتر و واقعیتر را پیش چشم میگذارد.
جنگ شناختی؛ جنگِ فراموشی
جنگ شناختی، بیش از هر چیز، جنگِ فراموشی است؛ فراموشی ریشهها، تجربهها و سرمایههای معنوی.
در برابر این روند، یاد شهیدان—از فرماندهان مقاومت تا دانشمندان هستهای—نقشی تعیینکننده دارد.
آنان حافظه زنده یک ملتاند؛ حافظهای که اجازه نمیدهد روایتهای تحریفشده، جای حقیقت را بگیرد.
راهپیمایی ۲۲ بهمن، تجدید همین پیوند است؛
پیوند میان نسل امروز و مسیری که با ایثار، صبر و هزینههای بزرگ هموار شده است.
پیوندی که اتفاقاً در جزئیات انسانیاش معنا پیدا میکند؛
در همان حرکتهای کوچک، چهرهها، نگاهها و یادهایی که نباید فراموش شوند.
حضور مردم؛ روایتی که نمیتوان نادیده گرفت
هدف نهایی عملیات روانی، القای خستگی و بیاثر نشاندادن اراده جمعی است.
اما تجربه سالهای گذشته نشان داده است که ۲۲ بهمن،
هر بار به صحنه بازتولید اعتمادبهنفس ملی تبدیل میشود؛
حضوری که بیش از هر تحلیل و بیانیهای، پیام ایستادگی و تداوم را منتقل میکند.
۲۲ بهمن فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ یک پیام زنده است.
پیامی به دشمنان که فشار و تهدید، مسیر این ملت را تغییر نمیدهد
و پیامی به آینده که این انقلاب، با روایت درست و حضور مسئولانه مردم، همچنان زنده است.
دکتر علیرضا شهرستانی مدرس دانشگاه و فعال فرهنگی
