راهکارهایی مانند مالیات بر خانه‌های خالی، ظاهراً چنان گرفتار تعارض منافع است که چندین سال است مصوب شده تا تکانی به محتکران مسکن برای عرضه به بازار بدهد اما در مرحله اجرا به چیزی شبیه شوخی بدل شده و ظاهراً همه هم فهمیده‌اند که انگار سرکاری است.

امروزه کمتر پزشکی را می‌شود نام برد که تأثیر نهاد حمایتی “نظام پزشکی” بر درآمدش را رو به افول نبیند؟! و کمتر مهندسی هست که از وضع تقسیم پروژها و روند حاکم نهادهای حمایتی خود مانند “نظام مهندسی” یا “کانون کارشناسان” ابراز رضایتی داشته باشد.

اکنون می‌توان به بی‌تدبیری و حتی اهداف دیگر میان خرده اقلیت پرنفوذ و تندروی نمایندگان مجلس که در بدترین روزها وزیر اقتصاد را بر کنار کردند پی برد. آنها طی ۴۵ روز ۲۵ درصد دارایی مردم ایران را به باد دادند.

مردم با چه زبانی به دولت و حاکمیت بگویند که ندارند؟ با چه زبانی بگویند که محل جبران کسر بودجه انباشته دولت و سال‌ها سوء مدیریت، جیب مردم نیست؟