۳۰ درصد سالنهای کرمانشاه فرسوده؛ بهمن اختیاری پاسخگو باشد؟
محسن عباسیفرد سردبیر پایگاه تحلیلی- خبری درسانیوز؛ ورزش شهرستان کرمانشاه در سراشیبی؛ مدیریتی که پاسخ نمیدهد، بودجهای که شفاف نیست، سالنهایی که فرو میریزند.
وقتی کرمانشاه از قهرمانپروری به حاشیهنشینی میرسد
ورزش کرمانشاه، روزگاری نماد غیرت و پهلوانی در کشتی و وزنهبرداری کشور بود، اما امروز به کانونی از نارضایتی، فرسودگی و پرسشهای بیپاسخ بدل شده است.
در حالی که ۳۰ درصد از اماکن ورزشی این شهرستان فرسوده اعلام شده و سالنهای شاخصی چون وزنهبرداری و بدمینتون، حتی توان میزبانی رقابتهای استانی را از دست دادهاند، نام بهمن اختیاری، رئیس اداره ورزش و جوانان شهرستان کرمانشاه، با انبوهی از ابهامات دربارهٔ نحوهٔ هزینهکرد بودجه، معیارهای انتصابات و اولویتهای مدیریتی گره خورده است.
این گزارش با استناد به آمار، اظهارات صریح مسئولان و گلایههای مکرر جامعهٔ ورزش، پرده از تناقضهای آشکار در مدیریت ورزش این خطه بر میدارد و پاسخگویی را بهعنوان حق مسلم مردم و ورزشکاران مطالبه میکند.
از جام تختی تا سالنهای بیسرپرست
کرمانشاه روزگاری با نام بزرگان کشتی و وزنهبرداری، قلب تپندهٔ ورزش غرب کشور بود.
اما امروز، تصویر این شهر در ذهن ورزشدوست، نه با مدالهای رنگارنگ، که با سقفهای ترکخورده،
تشکهای پوسیده و میزبانیهای پرهزینهای نقش بسته است که حاصلی جز تحقیر تیمهای بومی ندارند.
در مهرماه ۱۴۰۳، بهمن اختیاری با حکم آقای منوچهر حاتمی مدیرکل ورزش سابق استان کرمانشاه، سکان ادارهٔ ورزش شهرستان کرمانشاه را در دست گرفت.
او که پیشتر بجز مسولیت روابطعمومی کرمانشاه را در کارنامه دارد، آن هم توسط هدی کردانی در زمان مدیریت مهدی گردانی مدیرکل وقت به این اداره با رانت وارد شد از همان ابتدا با این پرسش بنیادین روبهرو شد
که آیا مدیریت بر روابطعمومی، بهمعنای شایستگی برای ادارهٔ یک شهرستان یکمیلیوننفریِ ورزشخیز است؟
گذشت زمان نشان داد که نهتنها این پرسش بیپاسخ مانده، که بر تعداد ابهامات و گلایهها نیز روزبهروز افزوده شده است.
۱. سالنهای فرسوده؛ آماری که مدیران را رسوا میکند
۳۰ درصد اماکن ورزشی در وضعیت قرمز؛ اما بودجهها کجا میروند؟
محمدحسینزاده، معاون سابق توسعه امور ورزش اداره کل ورزش و جوانان استان کرمانشاه، با صراحت تمام اعلام کرده است که حدود ۳۰ درصد اماکن ورزشی کرمانشاه بر اثر فرسودگی، زلزله و جنگهای تحمیلی دچار آسیبشدگی جدی هستند.
او همچنین اعتراف کرده که طی سالهای گذشته، اعتبارات مناسبی برای تعمیر و نگهداری این اماکن تخصیص پیدا نکرده است.
اما تناقض از جایی آغاز میشود که مدیران استان، در اقدامی متناقض، از تخصیص ۱۵۰ میلیارد تومان برای نگهداری و ۵۰ میلیارد تومان برای تعمیر اماکن ورزشی در سال ۱۴۰۴ خبر میدهند.
پرسش اینجاست: اگر چنین مبالغ هنگفتی هزینه میشود، چرا وضعیت سالنهای کلیدیِ شهرستان روزبهروز وخیمتر میشود؟
آیا این اعتبارات واقعاً به زیرساختهای ورزشی شهرستان تزریق میشود یا در میزبانیهای نمایشی و هزینههای جانبیِ بیحاصل تبخیر میگردد؟
گزارش میدانی از سالنهای بحرانزده
خانهٔ بدمینتون کرمانشاه که در سال ۱۳۷۲ ساخته شده، بهگفتهٔ آرش بیدل، رئیس هیأت بدمینتون،
«تجهیزاتش کاملاً فرسوده شده و بارها درخواست تجهیزات جدید دادهایم، اما پاسخی دریافت نکردیم».
بهگفتهٔ او، این مجموعه نهتنها نوسازی نشده، بلکه بازرسان اصرار بر واگذاری آن طبق ماده ۸۸ دارند؛
یعنی تخریب و واگذاری به بخش خصوصی. این یعنی مدیریت فعلی، بهجای نوسازی، در فکر خلاصی از شرِ یک سالن فرسوده است!
سالن وزنهبرداری کرمانشاه که روزگاری رکوردهای ملی در آن ثبت میشد، امروز با سقف و کفپوشهای آسیبدیده، حتی توان میزبانی مسابقات کشوری را ندارد.
رئیس هیأت وزنهبرداری، احمد کریمی، فاش کرده که «بخش زیادی از تجهیزات سالن چند سال پیش به سرقت رفته و نوسازی آن حدود ۵۰۰ میلیون تومان هزینه دارد».
اما کدام مدیر پاسخ میدهد که چرا این سرقتِ بزرگ، بدون برخورد جدی و جبران خسارت گذشت؟
استادیوم آزادی کرمانشاه نیز به محل دائمیِ گلایههای سازمان لیگ تبدیل شده و وضعیت چمن آن بارها مورد ایراد قرار گرفته است.
واقعیت تلخ این است که نهتنها بودجهای صرف نوسازی نمیشود، بلکه واگذاری اماکن به بخش خصوصی بدون نظارت، فرسودگی را تشدید کرده است؛ چنانکه معاون ورزش استان اذعان دارد که «بخش خصوصی بهدنبال انتفاع است، نه بازسازی».
۲. میزبانیهای پرهزینه؛ آتشزدن بودجه بهنام توسعه!
حذف تیم والیبال و رتبهٔ ششم کشتی؛ دستاوردی جز سرافکندگی
در بهمنماه گذشته، کرمانشاه همزمان میزبان دو رقابت مهم بود؛ یکی لیگ دسته دوم والیبال و دیگری کشتی جوانان قهرمانی کشور.
هزینههای گزاف برای اسکان، تغذیه و حملونقل تیمهای میهمان، بخش قابلتوجهی از بودجه را بلعید.
اما نتیجه چه شد؟
تیم والیبال کرمانشاه حذف شد و تیم کشتی با رتبهٔ ششم و جنجالِ حملهٔ یک کشتیگیر به مربی تیم ملی و قطع پخش زندهٔ صداوسیما، نام کرمانشاه را در افکار عمومی خدشهدار کرد.
حال آنکه مدیرکل ورزش استان از اخذ سه میزبانی بینالمللی دیگر (سومو، بولز و ورزشهای بشردوستانه) خبر میدهد؛ رشتههایی که در کرمانشاه عملاً پیشینهای ندارند و برای مردم ناشناختهاند.
آیا هزینهکرد بودجهٔ محدود ورزشی در چنین رشتههای حاشیهای، مصداق بارز سوءمدیریت و بیتوجهی به رشتههای پایه و پرطرفدار نیست؟
قطب سابق وزنهبرداری، امروز در حسرت یک میزبانی ساده
جامعهٔ ورزشی کرمانشاه بهخوبی به یاد دارد که روزگاری این شهر میزبان رقابتهای قهرمانی جهان کشتی با حضور ستارگانی چون جردن باروز و حسن یزدانی بود و نامش بر زبان ۴۰ میلیون بیننده جاری میشد.
اما امروز، هیأت وزنهبرداری کرمانشاه که یکی از قطبهای کشور بود، حتی به دلیل وضعیت اسفبار سالن، میزبانی مسابقات جوانان کشور را از دست داده و به استان دیگری واگذار شده است.
این تنزلِ مدیریتی، مصداق بارز الویتهای معکوس است: هزینه در رشتههای بیبیزینس بهجای تعمیر سالنهای رشتههای مدالآور و پرطرفدار.
۳. شایستهسالاری یا باندبازی؟ معیارهای انتخاب که پنهان میماند
بهمن اختیاری؛ مدیری با کارنامهای مبهم برای شهری بحرانزده
اگر ادعای مدیرکل ورزش استان مبنی بر «لیاقت بهمن اختیاری» را بپذیریم، باید پرسید این لیاقت بر چه اساسی سنجیده شده است؟
او سابقهٔ افزایش ۳۶ درصدی بیمه در ووشو را دارد؛ آمارهایی که در یک هیأت کوچک قابلتحقق است،
اما ربطی به مدیریت بحران زیرساختها، ساماندهی ۱۱ هیأت بلاتکلیف و پاسخگویی به مطالبات گستردهٔ ورزشکاران در سطح یک شهرستان ندارد.
بلاتکلیفی ۱۱ هیأت ورزشی؛ مصداق عینی بیتدبیری
رسانههای محلی و اهالی ورزش بارها نسبت به بلاتکلیفیِ ۱۱ هیأت ورزشی بدون رئیس در کرمانشاه هشدار دادهاند و از «انحصار» در برخی هیأتها سخن گفتهاند.
در چنین فضایی، سکوت مدیرکل ورزش استان در قبال این انتقادات و اصرار بر حفظ یک مدیر شهرستانیِ پرسشبرانگیز، این شائبه را تقویت میکند که معیارهای انتخاب مدیران، بیش از آنکه شایستگی باشد،
به روابط و گرایشهای سیاسی گره خورده است.
۴. بودجهٔ مبهم؛ وقتی شفافیت قربانی میشود
اداره کل ورزش استان از تسویهٔ ۹۰ درصد از بدهیهای عمرانی (۷۰ میلیارد تومانی) خبر داده و از تخصیص ۲۰۰ میلیارد تومانی برای نگهداری و تعمیرات میگوید.
همچنین از محل اعتبارات استانی، ۶۴ میلیارد تومان برای پروژههای عمرانی در نظر گرفته شده است.
اما در سطح شهرستان، نتیجهٔ این هزینهها چه بوده است؟
کاهش ۱۷۵ نفری ورزشکاران بیمهشدهٔ بدمینتون در چهار ماه اول سالجاری.
درخواست یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومانی هیأت بدمینتون که همچنان بیپاسخ مانده است.
سالنهایی که روزبهروز غیرقابلاستفادهتر میشوند.
این تناقض آشکار میان وعدههای بودجهای و واقعیتِ میدانی، ذهن هر تحلیلگری را متوجهٔ این سؤال اساسی میکند:
آیا این اعتبارات واقعاً به ورزش شهرستان تزریق میشود یا در کارتهای بازیِ مدیریتیِ اداره کل و شهرستان، حلقهٔ مفقودهای وجود دارد؟
دستگاههای نظارتی موظفاند به این پرسش، پاسخِ حسابرسیشده بدهند.
فرجام سخن؛ ورزش کرمانشاه در انتظار نجات از مدیریتِ ناکارآمد
اکنون که سطور این گزارش به پایان میرسد، واقعیت تلخی بر آن سایه افکنده است:
ورزش کرمانشاه قربانی مدیریتی شده که به جای شفافیت، پنهانکاری را برگزیده؛ به جای شایستهسالاری، روابط را ترجیح داده؛ و به جای نوسازی، به میزبانیهای پرهزینه و بیدستاورد روی آورده است.
جامعهٔ ورزشی این شهرستان، از قهرمانان و مربیان گرفته تا پیشکسوتان و جوانان، از این وضعیت به ستوه آمدهاند.
آنان از بهمن اختیاری و مدیران بالادستی خود، چهار مطالبهٔ روشن دارند:
۱. شفافسازیِ کاملِ نحوهٔ هزینهکرد بودجه با ارائهٔ گزارش حسابرسیشده.
۲. اعلام معیارهای علمی و تخصصی برای انتخاب و ارزیابی مدیران ورزشی و پایان دادن به فضای شائبهآمیز روابط.
۳. تغییر اولویتها از میزبانیهای پرهزینه به سمت نوسازی سالنهای فرسوده و تجهیز زیرساختها.
۴. پاسخگوییِ علنی به پرسشهای بنیادین دربارهٔ عملکرد مدیریت شهرستان و چراییِ بلاتکلیفیِ هیأتها.
منوچهر حاتمی مدیرکل ورزش و جوانان سابق استان کرمانشاه که در معارفهٔ بهمن اختیاری، بر «نیاز به مدیران قوی» تأکید داشت، اینک باید نشان دهد که آیا شعارهایش را باور دارد یا اینکه این مدیرِ بحرانساز، همچنان با حمایتِ بیچونوچرای مهندس پیمان رفعتی سرپرست معاونت توسعه امور ورزش اداره کل ورزش و جوانان استان کرمانشاه، به تخریبِ تدریجیِ بدنهٔ ورزش شهر ادامه خواهد داد.
اکنون توپ در زمین ادارهٔ کل ورزش، بازرسی کل و نهادهای نظارتی است.
جامعهٔ ورزش کرمانشاه دیگر خواهان وعده نیست؛ خواهان عمل است.
پاسخ به این پرسشِ ساده، تکلیف همه را روشن خواهد کرد:
با وجود این همه فرسودگی، نارضایتی و ابهام مالی، عملکرد مدیریت ورزش شهرستان کرمانشاه چگونه ارزیابی میشود و چه کسی مسئولیتِ پاسخگویی به این بحرانِ آشکار را بر عهده دارد؟
۳۰ درصد سالنهای کرمانشاه فرسوده؛ بهمن اختیاری پاسخگو باشد؟
