حادثهٔ تلخِ انفجارِ مین برایِ یک داوطلبِ محیطزیست در زاگرس، نه فقط یک رویدادِ انسانیِ دردناک، بلکه هشداریِ آشکار دربارهٔ میراثِ خاموشِ جنگ، نبودِ اطلاع‌رسانی و خطراتِ پنهانی است که جانِ امدادگرانِ غیرنظامی را در مناطقِ جنگیِ پاک‌سازی‌نشده تهدید می‌کند.
پناهگاه حیات‌وحش قراویز در کرمانشاه با ۳۷۰۰ هکتار وسعت، زیستگاهی استراتژیک برای آهوی ایرانی است. با ارتقای جایگاه حفاظتی، پایش علمی و مشارکت جوامع محلی، این منطقه به الگویی موفق در حفاظت از تنوع زیستی غرب کشور تبدیل شده است.
زارش ویژه از وضعیت اسفبار گردشگری ایران؛ تورم، دلار ۲۰۰ هزار تومانی و جنگ، صنعت سفر را فلج کرده است.
جایگزینی گاردریل‌ها با بلوک‌های بتنی نیوجرسی در جاده‌های ایران، در حالی ادامه دارد که کارشناسان ترافیک آن را اقدامی ضروری برای کاهش تصادفات و مرگ‌ومیر می‌دانند، اما فعالان محیطزیست از مصرف بی‌رویهٔ سیمان، تخریب کوه‌ها و انسداد کامل مسیرهای عبور حیات‌وحش هشدار می‌دهند. این گزارش، ابعاد ایمنی و زیست‌محیطی این تغییر را با استناد به پژوهش‌های جهانی و نظرات موافقان و مخالفان بررسی می‌کند.
وزیران گردشگری ایران و هند در حاشیه اجلاس بریکس در جیپور، بر احیای مسیر تاریخی «جاده ادویه» به‌عنوان محور جدید همکاری‌های فرهنگی و گردشگری تأکید کردند و بر تقویت پروازها، حضور بخش خصوصی و تدوین پرونده‌های مشترک برای ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو توافق کردند.
فرماندار کرمانشاه با تأکید بر اینکه «مشکلات این شهر ریشه‌دار است و یک‌شبه حل نمی‌شود»، از افتتاح ۱۶۹ پروژه عمرانی به ارزش چهار هزار و ۵۵ میلیارد تومان و ۱۳ طرح اشتغال‌زا با سرمایه‌گذاری پنج هزار و ۹۵۶ میلیارد تومان همزمان با هفته دولت خبر داد و گفت: از اردیبهشت امسال ۹۰ هزار تن آسفالت اجرا شده، ۴۳ محله صاحب شورای محله شدند، ۳۰ نانوایی نان کامل پخت می‌کنند و به‌زودی ۱۱ خودروی جدید به ناوگان حمل زباله اضافه می‌شود؛ با این حال، کمبود مراکز ماده۱۶ (تنها یک مرکز فعال)، نبود پارکینگ مناسب برای کامیون‌ها و وضعیت نابسامان پارکینگ‌های شهری از چالش‌های جدی است که برای رفع آن‌ها برنامه‌ریزی اصولی و مشارکت مردمی ضروری دانسته شد
از روزگاری که کرمانشاه مهد والیبال‌بازان نامی ایران بود تا امروز که استعدادهای نابش در غبار بیتوجهی خفه می‌شوند، قصه‌ای تلخ و هشداردهنده رقم خورده است. مسئولانی که با وعدهٔ اسپانسرهای میلیاردی و لیگ برتر بر کرسی هیات تکیه زدند، امروز نه تنها تیمی به میدان نفرستاده‌اند، بلکه سالن شهید هادیان، معبد قهرمان‌پرور استان، را به غرفه‌ای برای درآمدزایی و تایم‌فروشی تبدیل کرده‌اند. در سکوت تکان‌دهندهٔ نبود پاسخگویی، ۹ استعداد درخشان نوجوان و جوان کرمانشاهی که روزگاری مهر تأیید تیم ملی بر پیشانی داشتند، اکنون بدون تمرین، بدون برنامه و بدون انگیزه، آرام‌آرام از گردونهٔ والیبال کنار می‌روند تا رویاهای درخشان خانواده‌هایشان در کام ناکارآمدی و بی‌برنامگی ذوب شود. این فریاد سجاد مولوی، پیشکسوت دلسوز والیبال کرمانشاه، نه یک گلایهٔ عادی، که هشداری جدی برای جلوگیری از نسل‌کشی خاموش استعدادهای این سرزمین است؛ هشداری که اگر نادیده گرفته شود، کرمانشاه برای همیشه نام خود را در میان قله‌های والیبال ایران به تاریخ خواهد سپرد.
در شرایطی که تحریم‌های بین‌المللی جامعه محیطزیست ایران را ایزوله کرده و دو جنگ اخیر خسارت‌های جبران‌ناپذیری بر زیستگاه‌های خلیج‌فارس و تنوع زیستی کشور وارد آورده است، فعالان و حفاظتگران طبیعت اکنون با تهدید تازه‌ای روبه‌رو شده‌اند: تصویب کلیات طرح «مقابله با نفوذ بیگانگان» در مجلس که به باور آنان، با واژگان کلی و نامفهوم، هرگونه گفت‌وگوی مستقل با رسانه‌ها و نهادهای علمی خارجی را در هاله‌ای از اتهام قرار داده و فضای فعالیت مدنی را به منطقه‌ای خاکستری و بی‌قانون بدل می‌کند.
طبیعت روستاهای ایران، سال‌هاست که بدون دفاع، پذیرای گردشگرانی است که برای آرامش به دامنش پناه می‌آورند؛ اما این مهمان‌نوازیِ بی‌حدومرز، حالا به بهای نابودی تدریجی مراتع، آلودگی منابع آب و انباشت زباله در دل بکرترین مناطق تمام شده است. گزارش پیشِ رو، تصویری شفاف از دوگانه‌ی «درآمد یا حفاظت» در گردشگری روستایی ایران ارائه می‌دهد و به دنبال پاسخ به این پرسش است: آیا توسعه‌ای که محیطزیست را قربانی کند، می‌تواند پایدار باشد؟
بیش از دو دهه از آغاز فعالیت یک معدن سنگ لاشه آهکی در ۴۶۹ هکتار از جنگل‌های حفاظت‌شده هیرکانی در منطقه البرز مرکزی می‌گذرد، اما هنوز مشخص نیست چگونه این مجوز با وجود مخالفت صریح سازمان محیطزیست و منابع طبیعی از همان ابتدا صادر شده است. حالا در حالی که پروانه بهره‌برداری این معدن تا سال ۱۴۰۴ تمدید شده و مکاتبات دستگاه‌های متولی با وزارت صنعت، معدن و تجارت بی‌نتیجه مانده، تنها امید برای نجات این عرصه جنگلی، ابطال کامل مجوز از طریق شورای عالی معادن است؛ مسئله‌ای که ابعاد تازه‌ای از ناکارآمدی نظام نظارت بر معادن و بیتوجهی به قوانین صیانت از جنگل‌های شمال کشور را آشکار می‌کند