سرمایه انسانی و فرهنگ مقاومت؛ بررسی نقش دانشگاه فرهنگیان در همبستگی ملی ایران
(کلمات کلیدی: سرمایه انسانی، فرهنگ مقاومت، همبستگی ملی، دانشگاه فرهنگیان، تهدیدات ترامپ)
یادداشتی از قاسم عباسی‌فرد در پایگاه تحلیلی- خبری درسانیوز؛ در شرایط کنونی که فشارهای ژئوپولیتیک و گفتمان‌های تهدیدآمیز بین‌المللی (مانند رویکردهای اخیر ایالات متحده) بر کشور وارد می‌شود،
مسئله «همبستگی ملی» و «اقتدار ملی» به دغدغه‌ای اساسی تبدیل شده است.
تنگه هرمز به عنوان نماد ظرفیت‌های راهبردی ایران، و «فرهنگ مقاومت» به عنوان سرمایه اجتماعی ارزشمند،
دو رکن اصلی در معادلات قدرت منطقه‌ای هستند.
اما پرسش کلیدی این است که چگونه می‌توان این سرمایه‌های ناملموس را در نسل جوان نهادینه کرد؟
پاسخ را باید در نظام تعلیم و تربیت و نقش بی‌بدیل دانشگاه فرهنگیان جست‌وجو کرد.
جایگاه سرمایه انسانی در برابر تهدیدات نرم
سرمایه انسانی، باکیفیت‌ترین دارایی هر کشور در مواجهه با بحران‌های سیاسی و اجتماعی است.
تجربه تاریخی ایران نشان داده که در لحظات حساس، اتکا به نیروی متخصص، بصیر و متعهد،
موجب تبدیل تهدیدات دونالد ترامپ و فشارهای خارجی به فرصتی برای انسجام ملی شده است.
در این میان، «سلاح بصیرت» که توسط معلمان و اساتید دانشگاهی منتقل می‌شود،
نه تنها آگاهی اجتماعی را افزایش می‌دهد،
بلکه پایه‌های «فرهنگ مقاومت» را در سطح جامعه مستحکم می‌کند.
دانشگاه فرهنگیان؛ کانون اتحاد فرهنگ‌ها و گفتمان‌های هویتی
دانشگاه فرهنگیان به عنوان نهاد مادر تربیت معلم در ایران، نقشی فراتر از آموزش صرف دارد.
این دانشگاه، محل تلاقی اقوام، گویش‌ها و فرهنگ‌های مختلف کشور است.
دانشجو-معلمان با بهره‌گیری از ظرفیت‌های این بستر علمی،
می‌توانند به «وحدت ملی» در عین حفظ تنوع فرهنگی دست یابند.
این فرآیند، زمینه‌ساز نسلی مسئولیت‌پذیر و دلبسته به ارزش‌های انقلابی است.
از مکتب عاشورا تا نظم نوین جهانی؛ بازتعریف همبستگی
در گفتمان مقاومت ملت ایران، مفاهیمی مانند «مکتب عاشورا» و «فرهنگ شهادت» صرفاً مفاهیم تاریخی نیستند،
بلکه به عنوان منابع نمادین قدرت‌آفرین در بازتولید سرمایه فرهنگی عمل می‌کنند.
پیوند این ارزش‌های معنوی با عقلانیت علمی در نظام تعلیم و تربیت،
موجب شکل‌گیری «روحیه حماسی» و «مسئولیت‌پذیری اجتماعی» در کنار یکدیگر می‌شود.
نخبگان آموزشی، به عنوان امانت‌داران این رسالت، وظیفه دارند تا ضمن نهادینه‌سازی این فرهنگ،
آن را با نیازهای روز جامعه تطبیق دهند.
همبستگی ملی در سایه اتکا به قدرت الهی و رهبری
در چارچوب فکری حاکم بر جامعه، «بیعت با رهبری» و «الگوپذیری از منویات مقام معظم رهبری»
به عنوان محور اتحاد ملی تعریف می‌شود.
اما نکته ظریف اینجاست که تحقق این اتحاد، نیازمند بستری علمی است تا از شعار به عمل تبدیل شود.
آیات الهی و عنایات صاحب‌الزمان (عج) در کنار عقلانیت جمعی، چتری معنوی بر این همبستگی می‌گسترانند
که در نهایت به «تحکیم سرمایه اجتماعی» و تقویت انسجام در برابر تهدیدات خارجی منجر خواهد شد.
زیست اجتماعی مبتنی بر بصیرت، اخلاق و پیشرفت
در جمع‌بندی باید گفت که فرهنگ مقاومت در ایران، یک گفتمان دفاعی صرف نیست؛
بلکه الگویی برای زیست اجتماعی مبتنی بر بصیرت، اخلاق و پیشرفت است.
برای ماندگاری این گفتمان، می‌بایست از ظرفیت بی‌نظیر نظام تعلیم و تربیت و به ویژه دانشگاه فرهنگیان استفاده کرد.
تنها در سایه سرمایه‌گذاری بر روی «سرمایه انسانی» متعهد و بصیر است که می‌توان
از پیچ‌های تاریخی و فشارهای ژئوپولیتیکی، سربلند بیرون آمد و همبستگی ملی را به اوج خود رساند.
سرمایه انسانی و فرهنگ مقاومت؛ بررسی نقش دانشگاه فرهنگیان در همبستگی ملی ایران
