پروین اعتصامی؛ صدایی که خواستند شنیده نشود بهقلم دکتر علیرضا شهرستانی
فروردین ۱۷, ۱۴۰۵
بدون دیدگاه
در تاریخ ادبیات فارسی، برخی صداها نه بهسبب ضعف، بلکه بهدلیل ارادهای بیرونی برای نشنیده ماندن، به حاشیه رانده شدهاند. پروین اعتصامی، شاعر برجسته معاصر، از جمله این صداهاست؛ صدایی آرام، اما استوار.
بازخوانی شعر و کنش اجتماعی او نشان میدهد که استقلال اخلاقی و صراحت بیانش، نه حاصل گوشهنشینی، که نتیجه انتخابی آگاهانه در روزگاری است که برخی صداهای مستقل، تعمداً به سکوت حواله میشدند.
این سطور، با الهام از بیانات امام شهید امت ـ مقام معظم رهبری ـ درباره جایگاه فرهنگی و تاریخی پروین، تلاشی است برای بازخوانی دوباره سیمای او؛ شاعری که میان عفت کلام، تعهد اجتماعی و استقلال فکری، نسبتی قابلستایش پدید آورد.