به مناسبت روز جهانی غارپاک، عملیات پاکسازی داخل و حریم غار تاریخی کرفتو در شهرستان دیواندره با مشارکت اداره حفاظت محیط زیست، میراث فرهنگی، تشکل مردم‌نهاد «ژین وژینگه» و جوامع محلی انجام شد. این برنامه با هدف جمع‌آوری پسماندها، بهبود وضعیت زیست‌محیطی، حفظ زیست‌مندان بومی غار و ترویج فرهنگ «غارگردی مسئولانه» برگزار شد.
ورود گردشگران بین‌المللی در نیمه نخست ۲۰۲۶ به حدود ۶۹۰ میلیون نفر رسید؛ آماری که تنها ۰.۴ درصد بیشتر از مدت مشابه سال گذشته است. در همین حال، افت یک‌درصدی سفرها در سه‌ماهه دوم و کاهش ۲۲ درصدی ورود گردشگران به خاورمیانه، سازمان جهانی گردشگری را وادار کرده پیش‌بینی رشد سالانه ۲۰۲۶ را از ۳ تا ۴ درصد به یک تا ۲ درصد کاهش دهد
دی‌ماه ۱۴۰۳ بود که انتصاب یک زن کرد و اهل سنت از روانسر به فرمانداری این شهرستان، تیتر رسانه‌ها شد؛ اما آنچه خدیجه جشن‌پرور را از یک رخداد نمادین به یک پرونده مدیریتی تبدیل می‌کند، کارنامه او در ماه‌های پس از انتصاب است: از بهره‌برداری ده‌ها پروژه عمرانی و جذب بیش از یک همت اعتبار تا آغاز باند دوم قزانچی–روانسر و مدیریت زلزله‌ها. پرسش اصلی این یادداشت اما نه ستایش این فهرست، بلکه سنجش فاصله میان نماد و ساختار است: آیا نخستین فرماندار زن کرمانشاه توانسته است انتظار تاریخی را به تکمیل پروژه‌ها، ایمنی پایدار، اشتغال محلی و مشارکت واقعی مردم گره بزند، یا تجربه او هنوز در میانه راه، میان شروع‌های امیدبخش و چالش‌های تکمیل‌نشده، معلق است؟
روستای سوسن سرخاب، در شمال خوزستان و قلب قلمرو بختیاری، از توابع بخش اندیکا در شهرستان مسجدسلیمان است؛ روستایی معتدل و سرسبز در ۹۰ کیلومتری جنوب شرقی قلعه خواجه و ۱۵۰ کیلومتری مسجدسلیمان که با ارتفاع ۶۰۰ متر از سطح دریا، چنارستان‌های انبوه، چشمه‌سارهای متعدد، جویبارهای روان و جنگل‌های زیبای سوسن، به یکی از مقاصد دل‌انگیز طبیعت‌گردی و آشنایی با زندگی عشایر بختیاری تبدیل شده است.
این روستا با بافت مسکونی متمرکز، خانه‌های چوبی و سقف‌های گل‌اندود، محصولات باغی و دامی، عسل و سوغات محلی، از طریق جاده‌های اتومبیل‌رو قلعه خواجه، مسجدسلیمان و ایذه قابل دسترسی است.
پروازهای قشم پس از ماه‌ها وقفه از سر گرفته شده، اما فعالان گردشگری می‌گویند جنگ، ناامنی، جهش قیمت بلیت و کاهش قدرت خرید مردم، این جزیره را از سبد سفر بسیاری از خانوارها حذف کرده است. به گفته آن‌ها، اقامتگاه‌ها، دفاتر، رستوران‌ها و کسب‌وکارهای وابسته ماه‌هاست بدون درآمد مانده‌اند و در نبود حمایت دولتی، خطر تعطیلی گسترده و «مرگ خاموش» گردشگری قشم جدی است و فعالان از نبود حمایت می‌گویند.
صنعت گردشگری ایران در ماه‌های اخیر با رکودی سنگین دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ در حالی که وعده پرداخت شش‌همت تسهیلات حمایتی، سهم نامشخصی به بوم‌گردی‌ها رسانده و برخی استان‌ها همچنان از این منابع بی‌نصیب مانده‌اند. جزیره کیش برای جبران کاهش مسافران، وام‌های سفر تا ۲۰۰ میلیون تومانی طراحی کرده و جشنواره‌های فصلی را در دستور کار قرار داده است. در سوی دیگر، بیش از ۹۰ درصد تورهای طبیعت‌گردی غیرمجاز هستند و نظارت بر تأسیسات گردشگری همچنان با خلأهای ساختاری مواجه است. فعالان و مسئولان بر این باورند که مشکلات این صنعت با یک تصمیم یا بسته حمایتی حل نمی‌شود و راه نجات، در هماهنگی میان دستگاه‌ها، شفافیت در توزیع منابع، حفاظت از مقاصد و تحول در آموزش نیروی انسانی نهفته است. گزارش پیش‌رو، روایت فعالان و مسئولان از موانع و راهکارهای احیای گردشگری ایران است.
آتش‌سوزی‌های مکرر، تهدید پتروشیمی، گردشگری بی‌برنامه و غفلت از جوامع محلی، میانکاله را در معرض نابودی قرار داده است.
جایگزینی گاردریل‌ها با بلوک‌های بتنی نیوجرسی در جاده‌های ایران، در حالی ادامه دارد که کارشناسان ترافیک آن را اقدامی ضروری برای کاهش تصادفات و مرگ‌ومیر می‌دانند، اما فعالان محیط‌زیست از مصرف بی‌رویهٔ سیمان، تخریب کوه‌ها و انسداد کامل مسیرهای عبور حیات‌وحش هشدار می‌دهند. این گزارش، ابعاد ایمنی و زیست‌محیطی این تغییر را با استناد به پژوهش‌های جهانی و نظرات موافقان و مخالفان بررسی می‌کند.
وزیران گردشگری ایران و هند در حاشیه اجلاس بریکس در جیپور، بر احیای مسیر تاریخی «جاده ادویه» به‌عنوان محور جدید همکاری‌های فرهنگی و گردشگری تأکید کردند و بر تقویت پروازها، حضور بخش خصوصی و تدوین پرونده‌های مشترک برای ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو توافق کردند.
در شرایطی که تحریم‌های بین‌المللی جامعه محیط‌زیست ایران را ایزوله کرده و دو جنگ اخیر خسارت‌های جبران‌ناپذیری بر زیستگاه‌های خلیج‌فارس و تنوع زیستی کشور وارد آورده است، فعالان و حفاظتگران طبیعت اکنون با تهدید تازه‌ای روبه‌رو شده‌اند: تصویب کلیات طرح «مقابله با نفوذ بیگانگان» در مجلس که به باور آنان، با واژگان کلی و نامفهوم، هرگونه گفت‌وگوی مستقل با رسانه‌ها و نهادهای علمی خارجی را در هاله‌ای از اتهام قرار داده و فضای فعالیت مدنی را به منطقه‌ای خاکستری و بی‌قانون بدل می‌کند.